Księgarnia internetowa Ravelo – tanie książki i wiele więcej
Twój koszyk »
jest pusty
+1

Dodano:
sprawdź zawartość koszyka »

sprawdź
koszyk »
kontynuuj
zakupy »
promocjapromocja
Niepokorne Klara - Książki
wstaw obrazek na swoją stronę
X <a href="https://www.ravelo.pl/niepokorne-klara-agnieszka-wojdowicz,p100340771.html" title="Niepokorne Klara"> <img src="https://www.ravelo.pl/pub/mm/img/220/100340771.jpg" alt="Niepokorne Klara - Książki"> </a>

Niepokorne Klara

Agnieszka Wojdowicz
  Nasza Księgarnia , data wydania 3 czerwca 2015 , OPRAWA MIĘKKA

ocena: 5 [liczba ocen: 4] Przeczytaj recenzje

Towar dostępny, wysyłka 24h.

?

Koszty, terminy i ograniczenia dostawy

?

Czas oczekiwania na zamówienie

?

Akceptowane formy płatności

?
Cena detaliczna: 34.90 zł

27.92 zł

oszczędzasz 19%

lub przenieś do przechowalni
Przy zakupie co najmniej 5 sztuk
Cena promocyjna: 25.13 zł
Cena promocyjna zostanie przeliczona w koszyku
przy zamówieniu co najmniej 5 sztuk produktu

Inne wersje

Ebook epub,mobi 31.90 zł 28.71 zł sprawdz
Zobacz pełny opis

Pełny opis książki – Agnieszka Wojdowicz "Niepokorne Klara"

Drugi tom trylogii „Niepokorne” – opowiadającej o wyjątkowych kobietach, których zawiłe losy splatają się w scenerii młodopolskiego Krakowa.

Eliza, Klara i Judyta spełniają swoje marzenia kosztem trudnych kompromisów, płacąc wysoką cenę za szczęście. Kiedy latem 1896 roku Eliza Pohorecka i Judyta Schraiber spędzają wakacje w podwarszawskim pensjonacie, Klara Stojnowska, córka profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, angażuje się w pierwszy na ziemiach polskich bunt robotnic w fabryce cygar. Jako początkująca reporterka, emancypantka, a nawet sufrażystka walcząca o prawa wyborcze dla kobiet, buntuje się przeciw ciasnocie poglądów krakowskich filistrów oraz konserwatyzmowi ojca. Jednak radykalizm i upór dziewczyny sprawią, że zmuszona będzie wybierać między lojalnością wobec rodziny, miłością do mężczyzny a wiernością przekonaniom. Tymczasem Judyta, mimo przeciwności losu, realizuje swoje marzenia. Maluje i projektuje tkaniny, a choć w głębi duszy jest rozczarowana z trudem wywalczoną samodzielnością i kolejnym nieodwzajemnionym uczuciem, patrzy z nadzieją w przyszłość. Zwłaszcza że przed nią daleka i pełna artystycznych wrażeń podróż do cesarsko-królewskiego Wiednia...

Dodatkowe informacje

O autorce

Agnieszka Wojdowicz - polonistka z wykształcenia, nauczycielka z zawodu, a z zamiłowania autorka powieści dla młodzieży i dla dorosłych. Otwocczanka od lat zakochana w Krakowie, w jego historii, architekturze, a także w niepowtarzalnym klimacie krakowskich kawiarenek, starych antykwariatów i Plant. Wielbicielka dobrej literatury akandynawskiej, malarstwa prerafaelitów, wszelkich form sztuki użytkowej oraz górskich wycieczek. Dzieli dom z dwiema udomowionymi tygrysicami: Kropką i Mufką.

Agnieszka Wojdowicz, Niepokorne. Klara - fragment książki

Nadchodził koniec karnawału, a z nim zaplanowany na sobotę wieczorek tańcujący w Hotelu Saskim. Ponieważ cel był szlachetny, Klara włączyła się w przygotowania, dekorując salę balową, klejąc kotyliony, rozstawiając wazony pełne ciętych kwiatów i wieszając papierowe girlandy. Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania; posadzki i żyrandole lśniły niczym zwierciadła, powietrze przesycała subtelna woń fiołków, podest dla orkiestry oddzielono od parkietu dla tancerzy balustradą z drewna i jedwabnych sznurów.

Jakby z przekory toalecie swej Klara poświęciła znacznie mniej uwagi, bo w gruncie rzeczy uważała mieszczańskie rozrywki za tandetne i zbędne, widząc w nich jedynie blichtr i targowisko próżności. Uróżowane panny i wypomadowani młodzieńcy budzili w niej śmiech przywiązaniem do sztucznych towarzyskich form, wybrała więc skromną suknię w kolorze morskiego błękitu, zbyt ciemną jak na tę okazję, długie za łokieć rękawiczki i pantofelki o podwyższonym obcasie. Obcięte na pazia włosy dzięki prostej sztuczce z papilotami skręciła w łagodne fale, a policzki musnęła pudrem. Wychodząc z domu obiecywała Elizie powrót przed północą.

W hotelu było jeszcze pustawo. Szykowne i przejęte misją panie z komitetu organizacyjnego krzątały się w saloniku przylegającym do sali balowej, nieliczne kursantki Baraneum wskazywały drogę do szatni lub w foyer sprawdzały bilety wstępu, orkiestra smyczkowa stroiła instrumenty, wodzirej we fraku z rozetką kotyliona na piersi ustalał coś półgłosem z dyrygentem. Z wolna napływali pierwsi goście: studenci z biletami po złotym reńskim, słuchaczki Wyższych Kursów dla Kobiet oraz ich kuzynki i przyjaciółki. Orkiestra zagrała tusz, nie obyło się bez oracji oraz podziękowań, po czym rozległy się miarowe dźwięki pierwszego walca.

Panny chłodziły rozpłomienione twarze japońskimi wachlarzami, panowie podkręcali wąsa, panie z komitetu gorąco zachęcały do włączenia się w zabawę. Wreszcie z powagą i niejakim zmieszaniem pary ruszyły do tańca, a ponieważ muzyka zagłuszała nieśmiałe próby nawiązania konwersacji, więc walcowano w milczeniu, dbając o właściwą postawę i przyjemny wyraz twarzy.

Klarę poproszono do kontredansa i ku swemu zdziwieniu bawiła się szampańsko. Karnecik miała pełny, bo panowie nadskakiwali pannom, wodzirej tryskał dowcipem i szalonymi pomysłami, a ponieważ tańczyła świetnie dzięki lekcjom, do których w przeszłości zmuszała ją matka, wszelkie promenady, przeplatanki, łańcuchy oraz mosty szły jej jak z płatka. Rozgrzana dusznym powietrzem i tanecznymi figurami schładzała się więc lemoniadą w nieco cichszym saloniku z przekąskami. Właśnie wtedy przy drzwiach ujrzała Jerzego. Zamarła ze szklanką przy ustach, śledząc z nagłym przestrachem, jak przeciskał się między stołami ze szklanymi karafkami aromatycznego pączu oraz piramidami tartinek. Przywitał się oficjalnie, po czym poprosił ją do tańca.
– Przykro mi – odparła. – Nie mam już miejsca w karnecie.

Wodzirej zapowiedział kadryla, odstawiła więc szklankę i ruszyła do sali balowej, by przyjąć ramię studenta filozofii, którego imię uleciało jej z głowy zaraz po tym, jak je zapisała. Lecz czy to z powodu zdenerwowania obecnością Jerzego, czy też nagłego znużenia, poprosiła wkrótce, by tancerz odprowadził ją do krzesła.
Więcej Platera nie widziała, a jednak wyczuła instynktownie, że przyszedł tu ze względu na nią i że kolejne spotkanie jest nieuniknione. To byłoby ponad jej siły, więc choć bal trwał w najlepsze, wymknęła się cichaczem i porwawszy z szatni płaszcz oraz kapelusz wyszła na ulicę, ścigana cichnącymi taktami ognistej muzyki.
Miasto już spało. Za dnia świeciło słońce, lecz teraz trzymał mróz i sypał drobniutki śnieżek. Kiedy owionęło ją zimne powietrze, zadrżała i ruszyła czym prędzej ku Kanoniczej. 
Jeszcze przed Rynkiem usłyszała wołanie. Choć rozpoznała głos, nie przystanęła, nawet za siebie nie spojrzała, a mimo to wkrótce Plater zastąpił jej drogę.
– Zaprosiłaś mnie na bal i uciekasz?".

Źródło: Blog autorki - Agnieszki Wojdowicz "Czas bezpowrotnie miniony" 
Cechy produktu

Cechy produktu

Dostawca: Azymut

Wydawca: Nasza Księgarnia

data wydania : 3 czerwca 2015

liczba stron: 416

format: 13.5x20.4cm

numer wydania: 1

Seria: Niepokorne

numer produktu: 100340771

EAN: 9788310127129

Średnia ocena Klientów: 5 (Oceniło 4 osób)
Kategorie

Polecamy także:

Przeczytaj recenzje

Przeczytaj recenzje książki – Agnieszka Wojdowicz "Niepokorne Klara"

Zostań naszym recenzentem i dodaj swoją opinię o produkcie

Recenzja dodana 2015-06-29

wspaniała kontynuacja

Znane z pierwszego tomu młode panny, choć borykają się z przeciwnościami losu, wciąż żyją zgodnie z własnymi przekonaniami. Klarę Stojnowską, aktywistkę i emancypantkę, dopadają nieuniknione rozterki sercowe, Judyta Schraiber lecząca rany po porzuceniu decyduje się na wyjazd do Wiednia, natomiast Eliza wiedzie życie względnie spokojne i poukładane. Wszystkie trzy szukają jeszcze swoich ścieżek i próbują odnaleźć szczęście; stają przed dylematami i muszą dokonywać trudnych wyborów.

Główną bohaterką drugiej części Niepokornych jest Klara i już sam ten fakt sprawił, że rzuciłam się na tę powieść jak czytelnicze wygłodniałe zwierzę. Z całej trójki to właśnie ona jest moją ulubioną postacią, bo dumnym i buntowniczym charakterem przypomina mi własną życiową postawę. Nadzieje co do książki miałam wielkie i absolutnie się nie zawiodłam - gdy przysiadłam do lektury na chwilkę przed pracą, ani się obejrzałam, gdy za mną było 100 stron. Jeszcze tego samego dnia, późnym wieczorem pochłonęłam niemal całą resztę, a opowieść zakończyłam z bijącym sercem i wypiekami na twarzy. Myślałam, że wśród zmęczenia i nawału pracy żadna książka nie będzie w stanie mnie poruszyć, a jednak - czytałam z zapartym tchem i mogę powiedzieć tylko jedno: jestem zachwycona.

Agnieszka Wojdowicz utrzymuje niesamowicie wysoki poziom literacki. Opisy są bogate, barwne i skutecznie pobudzają wyobraźnię - czytelnik ma wrażenie, że wraz z bohaterkami zwiedza alejki Krakowa i Wiednia, obserwuje zachowania ludzi czy przypatruje się charakterystycznym dla epoki strojom. Mimo szerokich opowieści, nie mamy wrażenia przesytu czy nudy. Dużym atutem są też dialogi - próżno tu szukać krótkich i nienaturalnych wymian komunikatów. Wypowiedzi bohaterów są rozbudowane, pełne i całkowicie utrzymane w konwencji językowej. Autorka zadbała o najdrobniejsze szczegóły swojej opowieści i ani na moment nie pozwoliła swoim postaciom na wyjście z ról czy niedopełnienie konwenansów. Dzięki temu opowieść jest bardzo spójna, wyraźnie przemyślana i z powodzeniem mogłaby uchodzić za tekst napisany wiele lat temu.

Jeśli szukacie naprawdę dobrej książki osadzonej w XIX-wieku, z całego serca mogę Wam polecić trylogię Niepokorne. To pełna emocji opowieść o losach rodzącej się emancypacji i życiu kobiet, które nie chciały godzić się na zastany porządek świata. Przy tym wszystkim jest to historia niezwykle wręcz naturalna - nie ma tu sztucznie wykreowanych trudności, szaleńczych przygód czy zagadek. To samo życie, codzienne problemy, które są w stanie poruszyć czytelnika nie mniej niż wybujała wyobraźnia autorów. Mnie podoba się bardzo i już nie mogę się doczekać finału opowieści - mam nadzieję, że będzie równie zachwycający.

Oceń, czy recenzja jest pomocna TAK NIE

Recenzja dodana 2015-06-27

Piękne niezależne

Agnieszka Wojdowicz z wykształcenia polonistka z zawodu jest nauczycielką. Zadebiutowała cyklem fantasy „Strażnicy Nirgali”, który skierowany był głównie dla młodzieży. Pierwsza, główną bohaterką trylogii „Niepokorne” jest Eliza pochodząca z Kongresówki, jedna z pierwszych studentek farmacji Uniwersytetu Jagielońskiego. W drugim tomie wiodący wątek będzie dotyczył głównie Klary, młodej emancypantki, choć bardzo ważne i wiążące postacie to Eliza i Judyta interesująca artystka – malarka.
Wszystkie one mają problemy związane z uczuciami i płcią przeciwną lecz przede wszystkim z pewnym zaakceptowaniem ówczesnego świata. Każda z nich chciałaby być niezależna, mieć możliwość wygłaszania swoich poglądów, nie być narażoną na pewne uwagi co im przystoi, a co nie, oraz na wiele narzucanych rzeczy, wynikających z obyczajności ówczesnego świata. Właśnie Klara jest z nich trzech osobą najbardziej nie poddającą się konwenansom i jako dziennikarka walczy o prawa dla robotnic. Jako córka profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego ma ogromnie chłonny umysł i nieustępliwy charakter. Hasła „wyzwolenia kobiet” w jej przypadku spadają na bardzo dobrze przygotowany grunt. Jej walka niezrozumiała dla wielu osób z otoczenia, stanie się jednak celem samym w sobie.
Ogromnie podoba mi się plastyczność tej powieści,dzięki której bardzo łatwo możemy wczuć się w rolę głównych bohaterek i stając razem z nimi przed wielkimi dylematami, próbować zarówno je rozwiązać jak i walczyć z pewnymi utartymi poglądami. Wielkim plusem jest wspaniały język, który nie tylko sprawnie wprowadza nas w opisywane lata, lecz również powoduje u czytelnika pewną łagodność i utożsamiając go z fabułą pomaga dostrzec rzeczy, na które normalnie nie zwróciłby uwagi. Autorka dzięki drobnym szczegółom ukazuje relacje bohaterów w sposób ogromnie atrakcyjny dla czytelnika. Przedstawienie „zwykłego” życia, fascynacji, pragnień, marzeń po walkę o prawa dla kobiet daje możliwość spojrzenia na ówczesne kobiety z szerokiej perspektywy.
Bohaterki znając swoją wartość próbują walczyć ze stereotypami, z pewnym określonym ich spostrzeganiem w taki sposób, by nie tracić nic na swojej kobiecości. Ważną rolę w trylogii zajmują również miasta toczącej się akcji. Tak jak w pierwszym tomie ukazany jest niesamowity Kraków, tak w drugim jednym z bohaterów jest urokliwy Wiedeń. Jednak najważniejszą rolę ogrywają tutaj poglądy, szukanie własnej tożsamości, realizacja pragnień i marzeń. Chwała autorce, że umiejętnie dysponując słowem nie dopuściła do jakiejkolwiek ckliwości, czy przesłodzenia a stworzyła powieść,pięknie osadzoną w pewnym klimacie, który czaruje czytelnika i pozwala na chwile całkowitego zaangażowania w fabułę, w którą ja osobiście wsiąkłam bez końca. Zdecydowanie polecam!

Oceń, czy recenzja jest pomocna TAK NIE 1 z 1 klientów uznało recenzję za pomocną

Recenzja dodana 2015-06-22

Tom klasy mistrzowskiej

W zeszłym roku na polskim rynku wydawniczym pojawił się pierwszy tom wyjątkowej trylogii, książka niepowtarzalna, która całkowicie mnie zauroczyła. „Niepokorne. Eliza” urzekał zarówno świeżością fabuły, jak i kunsztem wykonania. Z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy. I tak jak zazwyczaj do kolejnych tomów z serii podchodzę z lekką obawą, czy utrzymają poziom poprzedników, zwłaszcza gdy jest on wysoki, tak w tym przypadku byłam spokojna, że autorka podoła wyzwaniu. Skąd ta pewność? Ano stad, że Agnieszka Wojdowicz to nie tylko pisarka, dla mnie to artystka słowa. Wiem, że to na pewno tak nie wygląda, ale czytając już drugą jej opowieść, wcale nie wyobrażam sobie, że pisarka siedzi przed ekranem i wklepuje pieczołowicie te literki – powiedziałabym raczej, że tka swoją opowieść jak Judyta tworzy swoje materiały, splata wszystkie wątki jak kolorowe nitki, tworząc w ten sposób mieniącą się od emocji tkaninę. Staranną, estetyczną polszczyzną uwodzi czytelnika, który sam już nie wie, czy bardziej koncentrować się na stylu, czy dać się porwać przeżyciom bohaterek.

„Eliza” jako całość jawiła mi się jako historia w pewnym stopniu mroczna. „Klara” już taka, w moich oczach, nie jest. Nie znaczy to jednak, że autorka całkowicie zmieniła konwencję. Jej postaci dalekie są od pełni szczęścia; ich samodzielność ma nieraz gorzki smak. Wiąże się to najczęściej z brakiem akceptacji ze strony najbliższych. To, że świat się zmienia, idzie do przodu, nie jest takie oczywiste dla wszystkich. Dla rodziny Klary, jako bohaterki wiodącej, ciągle najważniejsza jest pozycja społeczna, rola w towarzystwie, a ono nie spojrzy przez palce na choćby najbardziej niewinny flirt z socjalizmem, tym bardziej że, jak to ujął jej ojciec profesor, feminizmu było jej za mało. Determinacja Klary, by stawiać na swoim, żyć w zgodzie ze sobą, czasem budziła we mnie jednak sprzeciw, zwłaszcza jeśli chodzi o Andrzeja – być może dlatego, że według mnie, ta relacja wcale nie była dla niej dobra, i ona dobrze o tym wiedziała. Bardzo jestem ciekawa, co Wojdowicz przygotowała dla niej w ostatnim tomie.
Wiem, że to dość wyświechtane określenie, ale „Niepokorne. Klara” pochłaniają niepostrzeżenie. Ani się obejrzałam, a nastał ten cudowny moment, w którym przestałam zauważać rzeczywistość wokół mnie, a całkowicie zanurzyłam w świat schyłku wieku dawno minionego. Agnieszka Wojdowicz utrzymała poziom pierwszego tomu i jestem niezbicie pewna, że „Judytą” ostatecznie udowodni swoją maestrię.

Oceń, czy recenzja jest pomocna TAK NIE 1 z 1 klientów uznało recenzję za pomocną

Recenzja dodana 2015-06-01

Czekając na kuriera :)

Właśnie zamówiłam tę kolejną książkę z serii "Niepokorne". Po przeczytaniu "Elizy" oraz fragmentu, który został tu zamieszczony jestem naprawdę dobrej myśli:) Już nie mogę doczekać się, kiedy w końcu będę mogła dowiedzieć się czegoś więcej o przygodach Klary.

Oceń, czy recenzja jest pomocna TAK NIE 1 z 1 klientów uznało recenzję za pomocną

Dodaj recenzję

Dodaj recenzję produktu "Niepokorne Klara"

Twoja ocena
Jednym zdaniem
Treść recenzji
Oświadczam, że jestem wyłącznym autorem publikowanej recenzji i nie narusza ona praw osób trzecich. Wyrażam zgodę na wykorzystanie recenzji przez Ravelo sp. z o.o. do celów promocyjnych.
Biorę udział w konkursie recenzji.
To top