Księgarnia internetowa Ravelo – tanie książki i wiele więcej
Twój koszyk »
jest pusty
+1

Dodano:
sprawdź zawartość koszyka »

sprawdź
koszyk »
kontynuuj
zakupy »
promocja
Tylko Ty - Książki
wstaw obrazek na swoją stronę
X <a href="https://www.ravelo.pl/tylko-ty-gabriela-gargas,p100400753.html" title="Tylko Ty"> <img src="https://www.ravelo.pl/pub/mm/img/220/100400753.jpg" alt="Tylko Ty - Książki"> </a>

Tylko Ty

Gabriela Gargaś
  Filia , data wydania 3 lutego 2016 , OPRAWA MIĘKKA

Oceń produkt

Bestseller

Towar dostępny, wysyłka 24h.

?

Koszty, terminy i ograniczenia dostawy

?

Czas oczekiwania na zamówienie

?

Akceptowane formy płatności

?
Cena detaliczna: 36.90 zł

29.52 zł

oszczędzasz 20%

lub przenieś do przechowalni

Inne wersje

Ebook epub,mobi 26.90 zł 20.17 zł sprawdz
Zobacz pełny opis

Pełny opis książki – Gabriela Gargaś "Tylko Ty"

Piękna opowieść o różnych obliczach miłości. Książka o wielkiej miłości kobiety do mężczyzny. Opowieść o tym, jak trudne i wymagające odwagi jest adopcyjne rodzicielstwo. Wzruszająca, niekiedy smutna, chwilami zabawna opowieść o tym, jak trudnych wyborów musimy niekiedy dokonać, o silnej chęci odkrycia swoich korzeni, o potrzebie miłości, którą każdy z nas nosi w sobie.
Dodatkowe informacje

Gabriela Gargaś, Tylko Ty - fragment książki


Wierzę, że jeszcze kiedyś się spotkamy.
Wierzę, że mi wybaczysz…

-
Zwątpiłam w naszą miłość.
– Ale teraz już nie wątpisz…
– Pobłądziłam.
– Ale odnalazłaś do mnie drogę.
Każdy człowiek wątpi, błądzi, szuka po omacku.Umieć wrócić, kiedy się pobłądzi, od nowa uwierzyć, kiedy ogarnie zwątpienie.
– Dlaczego nie odszedłeś, kiedy cię opuściłam, zdradziłam, złamałam ci serce?
Uśmiechnął się do mnie.
– Podałeś mi rękę, bym wsparła się na twoim ramieniu. Pomogłeś, zaopiekowałeś się mną, przytuliłeś. Dlaczego?
– Bo jestem twoim przyjacielem, bo cię kocham, bo w nas wierzę…
– Jesteś aniołem.
– Anioły też błądzą.
Wierzę, że wszystko ma sens. Wierzę w lepsze jutro, w to, że jesteśmy tu po coś.Wierzę, że życie jest piękne, człowiek jest piękny, cuda istnieją w nas i obok nas. My jesteśmy cudem.

Paulina

Pchałam wózek wyładowany po brzegi zakupami. Myślałam o tym, co zrobić na obiad, kiedy zza rogu wyszedł mężczyzna, który wpadł na wózek, zrzucając na podłogę płatki śniadaniowe. Schylił się i podniósł je. Kiedy stanął przede mną, a nasze spojrzenia się skrzyżowały, otworzyłam usta, ale nie mogłam dobyć z siebie głosu. On też milczał.
Nie mogłam uwierzyć, że stoi przede mną Radek, mężczyzna, którego kiedyś tak mocno kochałam. Poczułam, że oblewa mnie fala gorąca, a serce zaczyna bić dużo szybciej. Nie widziałam go dziewiętnaście lat. I kiedy go w końcu zobaczyłam, to wcale się nie ucieszyłam. Poczułam raczej panikę, a po chwili strach, że całe moje dotychczasowe życie, które zbudowałam na kłamstwie, może runąć jak domek z kart.
Uśmiechnął się do mnie, tak jak uśmiechał się dziewiętnaście lat temu. Spojrzał mi w oczy tak samo głęboko jak wtedy, kiedy się poznaliśmy. Niby był tym samym chłopakiem, a jednak już mężczyzną.
Przez te dziewiętnaście lat starałam się wymazać go z myśli, zepchnąć wspomnienia o nim w zakamarki niepamięci. Jednak kiedy tylko zamykałam oczy, widziałam go.
– To naprawdę ty – powiedział.
– Ja…
– Tyle lat… – Kąciki jego ust uniosły się do góry.
– Mieszkasz nadal na Ochocie?
– Przeprowadziłam się na Mokotów. A ty? Przyjechałeś do Polski w odwiedziny?
– Nie, wróciłem na stałe. Od dwóch lat jestem na starych śmieciach.
– Ale jako nowy człowiek.
– Tak. Może umówimy się na kawę? – zaproponował. – Opowiesz mi o sobie.
Wzruszyłam ramionami. Nie spodziewałam się, że jeszcze kiedyś spotkam tego człowieka. Dawną miłość, ojca mojego dziecka.
Myślałam, że wymienimy się uprzejmościami i każde pójdzie w swoją stronę. Jednak tak się nie stało, bo on zaproponował spotkanie. Oczywiście, mogłam odmówić, ale…
– Powspominamy – powiedział.
Przez krótką chwilę stałam jak urzeczona, wpatrując się w niego. Co mamy wspominać? – pomyślałam. – To, że mnie zostawił, czy to, że jako nastolatki kochaliśmy się kilka razy dziennie? Czy to, jak bardzo go kochałam?
– Yyy…– To znaczy tak? – Spojrzał na mnie spod przymrużonych powiek.
– Czemu nie – odpowiedziałam. – Czemu nie – powtórzyłam jak echo.
Weszłam do domu na drżących nogach.
Czemu nie?Przekopałam całą szafę, by znaleźć odpowiedni strój na jutrzejszą kawę.Przymierzyłam z dziesięć sukienek. W końcu zdecydowałam się na klasyczną czerń.
Czemu nie?Stanęłam przed lustrem i spojrzałam na siebie krytycznym okiem.
Dziewiętnaście lat. Szmat czasu, a ja już nie jestem tamtą dziewczyną, którą on pamięta. Piersi nie są już takie jędrne, na twarzy pojawiły się kolejne zmarszczki, a skóra już nie jest taka gładka, ale jakie to ma znaczenie! To tylko wyjście na kawę z dawnym znajomym.
Siedziałam przy stole w domu mojej przyjaciółki i piłam kawę. Była mocna. Ewa zawsze robiła mocną kawę, choć wiedziała, że pijam lurę.
– Paulina, co jest? – spojrzała na mnie badawczym wzrokiem.
Wzruszyłam ramionami.
– Co czułaś, kiedy dowiedziałaś się, że jesteś adoptowana? – zapytałam. Ewka odłożyła na spodek łyżeczkę, którą mieszała swoje ziółka.
– Moi rodzice wykazali się ogromną dojrzałością. Nigdy nie ukrywali, że nie jestem ich biologicznym dzieckiem. Czasami drażniła mnie ta ich szczerość. Zwłaszcza kiedy byłam nastolatką. Słowa godziły mnie w serce. Chciałam od nich uciec, choć wiedziałam, że to moja prawdziwa, kochająca mnie rodzina – Pamiętasz, jak w dniu twoich osiemnastych urodzin chciałyśmy odszukać twoich biologicznych rodziców?
– Pamiętam, ale tak się upiłyśmy, że następnego dnia tylko wymiotowałyśmy. A potem pomysł z odnajdywaniem biologicznych rodziców na jakiś czas wywietrzał mi z głowy. Skoro mnie nie chcieli, to znaczy że nie chcieli. Może byli w ciężkiej sytuacji finansowej, może byli niepełnoletni. Tego nie wiedziałam, ale to we mnie siedziało. Każdy chce poznać swoje korzenie. Pół roku później pojechałaś ze mną odwiedzić moją biologiczną mamę. Pamiętasz?
– Tak – skinęłam głową.
Ewka wstała. Podeszła do szuflady i wyjęła z niej ciasteczka. Rozerwała opakowanie, a zawartość położyła na talerzyku.
– Dlaczego teraz mnie o to pytasz?
– Spotkałam Radka.
Ewka omal nie zakrztusiła się ciastkiem, które przed chwilą włożyła do ust.
– Ojca twojej córki?
Tylko Ewa i mama wiedziały, że ojcem Bianki jest Radosław.
– Tak.
– Myślałam, że siedzi w Kanadzie.
– Też tak myślałam. A tu nagle bum, w galerii handlowej objawił się mój eks. Mieszka w stolicy od dwóch lat.
– Warszawa jest taka duża.
– Jest. Dlatego dopiero po dwóch latach na siebie wpadliśmy. Co gorsza, umówiliśmy się na kawę.
Ewa uśmiechnęła się pod nosem.
– Z czego się śmiejesz, mnie nie jest wcale do śmiechu.
– Wciąż przystojny?
– Ewka, jakie to ma znaczenie?
– Ma i to duże.
– Przestań, to nie o to chodzi.
– Chodzi o Biankę?– Tak. Ostatnio ciągle pyta o swojego ojca. Czy mam na niego namiary? Czy może spróbujemy go odnaleźć? A teraz on mieszka w tym samym mieście, co jego córka.
Ewa przełknęła kawałek ciastka.
– Może powinnaś mu powiedzieć? Powiedzieć Biance?
– Zgłupiałaś. Co ja miałabym im powiedzieć? Znienawidziliby mnie.
– Tego nie wiesz.
–Ewka, sama nie wierzysz w to, co mówisz.
Kobieta wzruszyła ramionami.

Dziewiętnaście lat wcześniej…

Leżeliśmy z Radkiem na wilgotnej trawie i patrzyliśmy na rozgwieżdżone niebo.
– Co chciałbyś w przyszłości robić? – zapytałam.
– Być lekarzem.
– Lekarzem – westchnęłam. – Jesteś taki pragmatyczny. Aż trudno mi uwierzyć, że taki człowiek jak ty, żywioł, wulkan energii, chce zostać tak po prostu lekarzem.
– Też się temu dziwię – roześmiał się. – Chyba chcę pomagać ludziom.
– Mógłbyś zostać wolontariuszem.
– Mógłbym, ale z czegoś trzeba żyć. A ja chcę mieć rodzinę. Chcę się z tobą ożenić i zapewnić ci wszystko, co najlepsze – przekręcił się na bok. Zrobiłam to samo.
Patrzyliśmy sobie w oczy. Zakochani, młodzi, myśleliśmy, że świat należy do nas.
– Naprawdę chciałbyś, żebym została twoją żoną?
Skinął głową.
– I urodziła mi dzieci.
Zaczęłam się śmiać.
– A ty?
– Najpierw chciałabym trochę popracować, pozwiedzać świat…
– A potem?
– Potem mogę rodzić ci dzieci.
Przytulił mnie do siebie. Jego ręka gładziła moje plecy.
– A gdzie chciałabyś pracować?
– W galerii sztuki albo w teatrze.
– Jako aktorka?
– Nie, no co ty! Nie zamierzam iść do szkoły aktorskiej. Może jako charakteryzatorka albo portierka? Chciałabym poznawać artystyczne dusze, oglądać przedstawienia…
– Za darmo.
– Raczej.
Zaczęliśmy się śmiać.
– To jednak dobrze, że ja będę tym lekarzem, skoro ty będziesz przynosiła do domu grosze. To plan jest taki: ja skończę medycynę, ty będziesz portierką w teatrze, potem trochę zwiedzimy świata, a koło trzydziestki postaramy się o dzidziusia.
– Koło trzydziestki?
– To dobry wiek na dziecko.
– To całe lata świetlne…
– Zobaczysz, jak szybko minie ten czas.
Teraz nie jesteśmy na to gotowi.
Skinęłam głową.Tak naprawdę bardzo bałam się dorosłego życia. Nie czułam się dorosła. Byłam zagubioną nastolatką, która chciałaby zostać w liceum na kolejne cztery lata. Na tamten moment chciałam żyć pełnią życia, czerpać z niego to, co najlepsze, brać je garściami. Najważniejsze, że chciałam być z Radkiem i tylko z nim wyobrażałam sobie przyszłość. Już wtedy wiedziałam, że on jest miłością mojego życia.
– A co do podróży – Radek patrzył prosto w moje oczy – to już o tym myślałem.– Dopiero jak skończysz swoją medycynę. Zresztą nie wiadomo, co z waszym wyjazdem do Kanady.
Rodzice Radka starali się zorganizować wyjazd do Kanady. Chcieli, by ich syn studiował za oceanem. Ale Radek złożył też papiery na Warszawski Uniwersytet Medyczny.
– Czuję, że z wyjazdu nici. Będę studiował w Warszawie, a w wakacje możemy pojechać do Kenii.
– Do Kenii?
– Chcesz podróżować.
– A za co ja się w tej Kenii utrzymam?
– Możemy pojechać na wolontariat. Czytałem o tym. Ja będę tam odbywał praktyki medyczne…
– A ja? – przerwałam mu, chociaż pomysł mnie zaciekawił.
– Opiekowała się dziećmi – odparł bez namysłu.
– Wyobrażasz to sobie? – przymknął powieki.
– Kenijskie piękno i wolność, którym nie będziemy w stanie się oprzeć.Piaszczyste plaże i rozłożyste palmy. Szum Oceanu Indyjskiego. Rafy koralowe i złoty piasek.
– Lasy tropikalne… – Byłam tak samo rozmarzona jak on.
– I seks na pustyni.
Zaczęliśmy się śmiać, a potem namiętnie całować.
I seks na pustyni – powtórzyłam w myślach.

Ewa

Kiedy Paula wyszła, zmyłam naczynia, po czym usiadłam przy stole i zjadłam kilka czekoladowych ciasteczek. Sięgnęłam po kolejne, ale już po chwili odłożyłam je z powrotem na talerzyk. Pójdzie w bioderka – pomyślałam.Nigdy nie należałam do najszczuplejszych. W liceum byłam wręcz pulchna i przez to bardzo nieśmiała. Na studiach sporo zeszczuplałam. Dziś noszę rozmiar między czterdzieści dwa a czterdzieści cztery. Nie jest to szczyt marzeń, ale najgorzej też nie jest, choć mogłoby być lepiej. Kiedy zostałam mamą, przytyłam sześć kilo i niestety nie mogę ich zgubić. Może gdybym trochę poćwiczyła, to spadłoby mi tu i ówdzie. Obiecałam sobie, że będę rano biegać. Każdego wieczoru miałam motywację, by rano wstać, założyć dres i wyjść do parku pobiegać, ale kiedy budzik dzwonił o piątej trzydzieści, wyłączałam go i przekręcałam się na drugi bok. Niestety, mam słomiany zapał.Moja ręka ponownie sięgnęła po ciastko, które wylądowało w buzi.
– Ostatnie.
Chłopcy byli w przedszkolu, więc miałam czas, by posprzątać w domu. Odkurzyłam mieszkanie, wywiesiłam pranie i wstawiłam mięso do piekarnika. Spojrzałam na zegarek, miałam jeszcze pół godziny do wyjścia. Usiadłam na krześle i popijałam wodę. Pomyślałam o Paulinie. Co ona z tym wszystkim teraz zrobi? Czy po tylu latach wyjawi prawdę swojej córce? A co z Radkiem? Jak oni się kiedyś kochali…
Paulinę znałam od pierwszej klasy liceum. Wszyscy chcieli się z nią zaprzyjaźnić. Była szczupła, wysportowana, ładna i zawsze uśmiechnięta, dlatego zdziwiło mnie, kiedy podczas którejś z przerw do mnie podeszła. Byłam typem samotnika, wręcz odludkiem. Stałam przy parapecie i czytałam książkę.
– Co czytasz? – zapytała.
– Pestkę.
– Serio? Uwielbiam ją. Pokaż mi na chwilę książkę. – Założyłam zakładkę i podałam Paulinie, a ona zaczęła przewracać strony.
– Jest! – Wbiła palec we wskazany fragment i zaczęła czytać na głos:

– Każdy ma w sobie pestkę, każdy swoją. Jak owoc. Przylatują ptaki, przychodzi jedno po drugim spustoszenie. Robak. Gnije to, co jest miąższem. Odpada. Ale pestkę trzeba uratować. Pestka musi zostać nietknięta. Z pestki przecież…Niepojęcie wstrząśnięta spytałam, co jest pestką.

– To, w co nie przestajemy wierzyć. Co najgłębiej jest nami; pomimo wszystko. Pomimo zła w nas, pomimo naszych odstępstw, mimo wszystkich srebrników, jakeśmy wzięli. Kradnę, kłamię, cudzołożę – ale nie zabiję; tysiąc kompromisów, a kiedyś jednego nie; za żadną cenę, nigdy. …

– Ale – powiedziałam – słuchaj. Mówisz o mnie, mówisz o… Ale ty. Co jest twoją pestką? Jeśli możesz. Jeśli potrafisz. Jeżeli wiesz.
– Wiem – powiedziała.
– Miłość.

– Lubisz czytać? – zapytałam.–
Myślałam, że zapytasz, czy umiem czytać.
Zaczęła się głośno śmiać, a ja razem z nią.
– Tak, lubię – odpowiedziała. – Od romansów, poprzez biografie, kończąc na kryminałach.
Od tamtej chwili stałyśmy się nierozłączne. To była mało prawdopodobna przyjaźń. Ona, ta ładniejsza, i ja – brzydkie kaczątko. Ona – wulkan energii, ja – spokojna, uosobienie spokoju. Mimo to trzymałyśmy się razem. Dzieliłyśmy się radościami i smutkami. Łatwo jest się ze sobą przyjaźnić, kiedy ma się naście lat. Z biegiem czasu jest coraz trudniej. Pojawiają się rodziny, dzieci, nie ma się już tyle czasu dla siebie. Kiedy na świecie pojawiła się Bianka, od razu ją pokochałam, ale stałam się trochę zazdrosna o wszystkie te mamy, które otaczały Paulinę. To one jej doradzały: jakie śpioszki kupić, jakie maści czy kremy dla dziecka, co zrobić z nabrzmiałymi piersiami, a co wtedy, kiedy córeczka ma kolkę. Poczułam się odsunięta na boczny tor. Paulina zauważyła, że coś jest ze mną nie tak. Wzięła mnie na poważną rozmowę.
– O co chodzi? – zapytała wprost.
– O nic – skłamałam.
– Przecież widzę, że coś ci leży na sercu.
– Wydaje mi się, że oddaliłyśmy się od siebie.
– Posłuchaj – chwyciła mnie za ramiona – źle ci się wydaje. Dla mnie jesteś najważniejsza.
– Oprócz Bianki – uśmiechnęłam się.
– To chyba oczywiste.

Gabriela Gargaś - O autorce

Gabriela Gargaś - z wykształcenia jest ekonomistką, z zamiłowania bibliofilką. Jej powieści cieszą się niesłabnącą popularnością. Lekki, zabawny styl, realistyczne i nietuzinkowe fabuły stały się kluczem do jej sukcesu. A przede wszystkim jej niepoprawny optymizm. Bo o marzenia trzeba walczyć. Gabriela Gargaś jest autorką takich powieści jak: "Jutra może nie być", "A między nami wspomnienia", "Tylko Ty", "Droga do domu", "Pośród żółtych płatków róż", "Namaluj mi słońce", "Wybacz mi", "W plątaninie uczuć", "Taka jak Ty".
Cechy produktu

Cechy produktu

Dostawca: Azymut

Wydawca: Filia

data wydania : 3 lutego 2016

liczba stron: 420

język wydania: polski

numer produktu: 100400753

EAN: 9788380750746

Średnia ocena Klientów:
Kategorie

Polecamy także:

Dodaj recenzję

Dodaj recenzję produktu "Tylko Ty"

Twoja ocena
Jednym zdaniem
Treść recenzji
Oświadczam, że jestem wyłącznym autorem publikowanej recenzji i nie narusza ona praw osób trzecich. Wyrażam zgodę na wykorzystanie recenzji przez Ravelo sp. z o.o. do celów promocyjnych.
Biorę udział w konkursie recenzji.
To top